Ang “anik-anik” ay isang malawak na termino para sa mga knick-knacks, trinkets, at iba’t ibang alaala na ating iniingatan. Nagmula ito sa salitang “ano-ano,” ngunit may iba pang mga kaugnay na termino na mas tiyak ang kahulugan. Binigyang-kahulugan ni Arkitekto Clarissa M. Lorenzo (2015) ang “abubot” bilang isang gamit o detalye na karaniwang walang silbi ngunit itinatago bilang souvenir para sa mga sentimental na dahilan, tulad ng concert ticket o paanyaya sa kasal. Samantala, ang “burloloy” ay tumutukoy sa pangunahing aksesorya na kumukumpleto sa kabuuan ng isang bagay, na nagpapakita ng indibidwalidad at pagnanais na mamukod-tangi sa karamihan. Maaari itong maging isang centerpiece, o kaya naman ay ang disenyo sa katawan ng isang jeep. Malamang na karamihan sa mga Pilipino ay may kahit isang gamit na pasok sa kahulugan ng mga terminong ito.

Upang maipaliwanag kung bakit tila patuloy nating pinupuno ang ating mga espasyo ng iba’t ibang gamit, ipinaliwanag ng Antropolong si Felipe M. De Leon Jr. na: “Ang karaniwang Pilipino ay isang maximalist, na pinupuno ang bawat bakanteng espasyo ng mga hugis at bagay. Nagmumula ito sa isang mapanuring kagalakan na malalim na nakaugat sa emosyonal na sensibilidad at matinding pagnanais na kumonekta.” Ang isang malawak at bukas na espasyo ay maaaring madama na walang laman at walang layunin; kailangan nito ng something o mayroon. Ngunit higit pa rito, kailangan nito na maging ekstensyon ng sarili, at marahil ay isang kawili-wiling paksa ng pag-uusap kapag may bumisita sa iyong tahanan. Kaya naman tayo ay nasasabik kapag tumatanggap at nagbubukas ng balikbayan box. Hindi lang dahil tinatanggap natin ang maraming bagong gamit nang sabay-sabay, kundi dahil ang mga nilalaman nito ay nagbibigay sa atin ng pakiramdam ng koneksyon at kagalakan mula sa isang mahal sa buhay na nasa  malayo.

Kilala ang mga Pilipino sa pagiging maparaan at matipid, at sa kontekstong iyon, ang pangongolekta ay itinuturing na praktikal. Ngunit para sa mga nagpapakilala bilang mga maximalist, higit pa roon ang kahulugan nito. Ayon kina Vergara at Santos (2023), ang pangongolekta ay isang personal na hangarin, at ito ay itinutulak ng mga sikolohikal at emosyonal na pangangailangan upang patunayan ang sarili, pati na rin ng nostalgia. Maraming tao ang nagsimulang mangolekta ng mga laruan at trinket noong bata pa, huminto noong teenager, at muling binalikan ang hilig na ito pagtanda. Sa panahon ng pagbabago at kawalan ng katiyakan, gustong balikan ng mga tao ang mga nakaraang masasayang alaala;