Sa lahat ng aspeto ng lipunan at kultura, ang mga mamamayan ng Pilipinas ay likas na mga maximalist. Ang pananaw na ito sa kung paano natin tinitingnan ang ating sarili ay nananatiling totoo kapag isinaalang-alang natin ang ating tradisyonal na kasaysayang pangkultura, kung paano tayo nahuhumaling sa matapang at maganda, at sa katotohanang sinusulit natin ang kung anong mayroon tayo. Ang ating malawak na kasaysayan ng kolonyal na pagpapasailalim ay nangangahulugan na ang mga panlabas na salik ay may bahagi sa paghubog ng kahulugan ng pagiging maximalist sa kontekstong Filipino, at patuloy nilang ginagawa ito habang nagmomodernisa ang Pilipinas at lalong nasasangkot sa globalisasyon.

Ang mga pagsisikap ng isang bansa na magmodernisa ay ginagawa dahil sa pangangailangan, dahil ang ecosystem nito ay dapat patuloy na umunlad at gumawa ng halaga para sa kapakinabangan ng kanilang sarili at ng iba. Madalas itong nadaragdagan ng globalisasyon, na binigyang-kahulugan ni Aguirre (2025) bilang isang “multifaceted phenomenon na patuloy na humuhubog at nakakaimpluwensya sa buhay, adhikain, at kinabukasan ng mga tao mula sa iba’t ibang bahagi ng mundo.” Ang globalisasyon ay kinapapalooban ng paggalaw ng kapital, impormasyon, at mga produkto sa mga hangganan, na nagbubunga naman ng mga pagkakataon sa pagpapayaman ng kalagayang pang-ekonomiya, katayuang panlipunan, at ugnayan ng mga tao. Hindi banyaga ang Pilipinas sa mga phenomenon na ito, dahil sa kanilang mga Overseas Filipino Workers (OFWs) na ipinapadala sa ibang bansa upang lumikha ng halagang pang-ekonomiya na ipinapadala pabalik sa tahanan

.Ang modernisasyon ay isang mahalagang proseso para sa isang umuunlad na bansa tulad ng Pilipinas; pinapanatili nito ang pag-asa para sa hinaharap na kaunlaran. Ngunit habang gumagalaw ang lipunan tungo sa pag-unlad at produktibidad, ang mga tao ay sumasabay rin, at nagiging mas madali para sa mga tradisyon, kasaysayan, lokal na kultura, at sining na maisantabi. Dito pumapasok ang kahalagahan ng pangangalaga sa kultura, hindi lamang para matandaan natin ang magagandang artifact at mga pamanang lugar, kundi para patatagin ang ating pagkakakilanlan bilang mga Pilipino at makahanap ng pagkakapareho sa pagitan ng mga komunidad. Ayon sa negosyanteng si Jaime Aristotle B. Alip (2024), “Ang sining ay hindi lamang para sa sining. Ang mga artista ay mga tagadokumento ng panahon, biswal na kinukuha ang buhay sa iba’t ibang kulay at anyo na tumutulong sa atin na maunawaan ang ating kasaysayan, kultura, at mga karanasan.” Anuman ang ating kakayahang pang-ekonomiya, ang kolektibong nagtatakda sa atin bilang mga tao ay ang ating pag-unawa sa kasaysayan, pagmamalaki sa ating pinagmulan, at natatanging pagkamalikhain—na lahat ay maximalist.

Habang nasa paksa tayo ng modernisasyon at ng pagkamalikhain na nagbibigay-buhay sa kultura, mahalagang talakayin ang may kinalamang pagdating ng artificial intelligence, na pinaikli bilang “AI” para sa pagiging maikli. Karaniwang opinyon na may lugar ang AI kung ito ay ginagamit para sa kabutihan, ngunit tulad ng bawat pagsulong sa teknolohiya, tila ito ay ginagamit at isinusulong nang mas mabilis kaysa sa kaya itong masubaybayan at limitahan. Itinaas ni Hamroyev et al. (2024) ang alalahanin tungkol sa pagdepende sa mga tool ng AI, lalo na ang Generative Adversarial Networks (GANs) at mga modelong Natural Language Processing (NLP). Ang mga modelong AI na ito ay makakapag-produce ng mga kapani-paniwalang output, ngunit umaasa sa mga dati nang data upang gawin ito, kadalasan nang walang pagkilala sa pinagmulan ng materyal, at ang patuloy na pagdepende na ito ay hahantong lamang sa “homogenization” ng mga creative output, kung saan ang lahat ng ito ay nagiging katulad na mga pagkakaiba-iba ng bawat isa na walang pagka-orihinal. Ang visual art at panitikan ay mga pagsisikap na natatanging tao, kaya ang sadyang pagpapahintulot sa AI na ganap na palitan ang iyong mga kognitibong function upang makagawa ng mga naturang gawa ay nangangahulugan ng pag-atras bilang isang malikhain. Dagdag pa ni Hamroyev et al., ang pagkakaiba-iba ng kultura ay isang pundasyon ng pagkamalikhain ng tao, na nagbibigay-diin sa banta ng social gentrification na idinudulot ng AI sa kultura.

Hindi sa sinasabing walang benepisyo ang mabilis na modernisasyon, lalo na ang artificial intelligence, sa Pilipinas; kailangan lamang itong gumana nang maayos kasabay ng ating pag-unlad bilang lipunan habang pinapayaman ang ating pagkakakilanlang kultural. Mahirap isipin ang Pilipinas kung wala ang kaisipan ng maximalism; malabong mawala ito, ngunit nasa atin ang pagtitiyak na mananatili itong buhay sa mga lugar kung saan ito nararapat—sa sining, pilosopiya, agham, at paglutas ng mga problema. Bilang mga mapagmaling Pilipino at mamamayan ng mundo, ang tanging paraan ay ang sumulong nang hindi kailanman iniiwan ang mga bagay na pinakamahalaga.